a first resume

"...życie to nie bajka, człowiek, weź to zapamiętaj..."
                                                                       ftk
jednak któż mógłby przypuszczać, że czasami staje się farsą ze ślepymi księżycami w tle

lubię księżyc,
niekiedy wydaje się piękny

ale szukam prawdziwego światła

Kwestia głębi

a może
człowiek tak naprawdę nie posiada głębi,
tylko (podobnie jak cebula) nieskończoną liczbę powierzchni nakładających się na siebie,
które tworzą jej (głębi) wrażenie

bo przecież

nigdy nie jesteś tym, co już o sobie wiesz

za to zawsze jesteś spojrzeniem, które na siebie zwracasz
a spojrzenie jest bezwymiarowe 

(dla zainteresowanych vide: Purusza, Transcendentalna Jedność Apercepcji - I. Kant)

?

cywilizacja - jak do tej pory - dzieli się na tych,
którzy produkują złudzenia
 i tych,
którzy im ulegają

zastanawiam się, na czym polega trzecia droga

condition. the only one

prawda wymaga tylko jednego:
konsekwencji

bez względu na wszystko

sorrow and projection

ktoś napisał historię o Jedwabnym Chłopcu,
który chodził po plaży i zagrzebywał martwe mewy, aby nie gniły na piasku

była też opowieść o dziewczynie, która zbierała potłuczone porcelanowe figurki i układała je w pudełkach owinięte w gazę, by wynagrodzić im fakt okaleczenia

jest w tym jakaś rozpaczliwa potrzeba ochrony tego, co bezbronne,
jest jakieś absolutnie bezużyteczne zadośćuczynienie

bo przecież ani martwe mewy, ani porcelanowe figurki nic z niego nie mają

ale ta bezużyteczność to pozór, tak jak mewy i fragmenty porcelany są tylko pozornym adresatem działań, których prawdziwym odbiorcą jest ten, kto je podejmuje

wszystko, co nas otacza, jest tylko przedłużeniem nas samych, bo z jakichś powodów rzeczywistość "zewnętrzna" (czyli to, co ujmujemy jako odrębne od nas, ograniczające pole naszego ja) jest koniecznym zapośredniczeniem w kontakcie z samymi sobą
manipulując tym, co postrzegamy jako odrębne - owijając gazą kawałki porcelany, zakopując w mokrym piasku martwe ptaki - docieramy do siebie często skuteczniej, niż podczas bezpośredniej introspekcji

cała sfera działań symbolicznych jest formą kompensacji, autoterapią na poziomie nieśwaidomym

więc kiedy ktoś lub coś - jak martwa mewa albo bezdomny pies tańczący na skraju chodnika - wzbudza smutek i żal    
może jest tylko atrybutem tego, co w nas samych domaga się ukojenia

with a smile

stanie się sobą nie nie zawsze oznacza zmianę na lepsze
a nawet jeśli, to to, co dobre dla nas niekoniecznie jest tym samym, co dobre dla innych

9

...błogosławiona radość pozbawiona złudzeń,
dostępna tylko tym, którzy znają szlachetność i pogardę